Τα όνειρα περιμένουν να υλοποιηθούν... 

Ας μην τα απογοητεύουμε...

"Αφού έλεγε ότι με αγαπούσε, ότι νοιαζόταν για μένα, γιατί έφυγε;"

Όταν κάνεις μία νέα αρχή, η ελπίδα σε βοηθά να κάνεις όνειρα.

Μήπως όμως χρειάζεται και η λογική ακόμη και όταν το υπερθυμικό μας κατακλύζει; 

Μήπως είναι προτιμότερο να ερμηνεύουμε κάποια σημάδια με βάση τη λογική και την εμπειρία, παρά με βάση το συναίσθημα;

Χάρις την ισορροπία, πορευόμαστε στη ζωή.

Χάρις την αταξία, αποκτά νόημα η ζωή.

"Άσε με να σου εξηγήσω", "Δεν είναι αυτό που νομίζεις", "Με παρεξήγησες", ''Πάλι καχύποπτη γίνεσαι;''....

''Εγώ; Εγώ ήμουν σπαθί δίπλα στην οικογένειά μου, εκείνοι με πέταξαν από το σπίτι'', ''Εγώ ήμουν κύριος, εκείνη δεν ήξερε τί ήθελε''.... 

Και πόσες άλλες ιστορίες που όλοι έχουμε ακούσει ή έχουμε ζήσει...

Πολλοί άνθρωποι αρέσκονται στα ψέμματα.

Γιατί όμως;

Η απάντηση είναι εύκολη: Αν πουν την αλήθεια, θα πρέπει να επωμιστούν τις συνέπειες των πράξεών τους. 

Θα πρέπει να φανούν υπεύθυνοι.

Και πού χρόνος για υπευθυνότητα;

Κάνε το όνειρό σου να διαρκεί στο φως του ηλίου, όχι στο σκοτάδι...

Αν δεν αφήσεις το παρελθόν, πώς θα προχωρήσεις στο μέλλον;

Η φαντασία δεν επιδέχεται όρια...